دلتنگی ها و اندیشه ها sanhavak


+ مذهب شافعی

مذهب شافعی

مذهیب فقهی شافعی ، قدر مشترک میان دو مذهب فقهی حنفی و مالکی شمرده می شود .

محمد بن ادریس ب عباس بن عثمان بن شافع ب سائب بن عبید بن عبد یزید ب هاشم بن عبدالمطلب ب عبدمناف قریش ، مکنی به ابوعبدالله که در سال 150 هجری متولد شد و در 204 در مصر درگذشت .

 

روش فقهی شافعی

او در استنباط روش خاص داشت : مادام که نص قرآن و حدیث صحیح موجود بود انها را مبنا قرار می داد ، ولی در صورت فقدان به قیاس و اجتهاد متوسل می شد .

شافعی ، قیاس را در مرتبه سوم قرار می داد . او توسل به قیاس را بر توسل به رفتار و کردار مردم مدینه که مورد قبول امام مالک بود ترجیح می داد .

شافعی قبول حکم اجماع را مقدم تر از حدیث منفرد ، یعنی – خبر واحد – می شمرد و عمل به استحسان را که معمول ابوحنیفه بود باطل و نادرست می دانست ، زیرا که استحسان هیچگونه اتکائی به حدث و قران و سنت نداشت .

او هم برای پذیرفتن حدیث شرایطی قائل شد ولی نه به سختی شرایط ابوحنیفه و نیز مانند امام مالک دربارۀ حدیث بی قید نبود و حد متوسط را پیش گرفت . او وقتی به احادیثی برمی خورد که از حیث شرایط صحت ، با هم یکسان بودند . هر کدام انها که به قران موافق و نزدیکتر بود ، به ان عمل میکرد .

( امام شافعی تمایل سخت و شدیدی به تشیع داشت ، و به آل علی علاقۀ بسیار ابراز میکرد و از دوستداران ایشان بود ) .

 

عقاید کلامی شافعی

او نسبت به فراگرفتن علم کلام – به ویژه مکتب عقلی معتزله – نظر موافق نداشت و ا را طرد میکرد .شافعی در الهیات ، اخباری بود و ظاهری – یعنی ظواهر آیات قران و سنت پیامبر را ملاک می دانست – بنابراین او در اصول دین و الهیات ، مذاق و مشرب مکتب اشاعره داشت که از آغاز قرن چهارم بجای مکتب معتزله رسمیت یافت .