دلتنگی ها و اندیشه ها sanhavak


+ دین شینتویی

دین شینتویی

( دین پرستش طبیعت و امپراتور و خلوص )

 

این دین در میان ادیان جهان از جهت نقشی که در شکل دادن به نظریه سیاسی و ثبات ملی پیروان خود داشته ، منحصربه فرد است . بنابر اعتقاد مندرج در کتب مقدس این دین ، جزایر ژاپن اولین مخلوق آسمانی است و اولین میکادو یا امپراتور ژاپن نیز اصطلاحا از نسل الهۀ خورشید در آسمان بوده که به زمین آمده است .

انتقاد به منشأ الهی دولت ژاپن و دوام ابدی سلطنت ، توسط دین ملی ژاپنی ها بطور ثابتی در اذهانشان نقش بسته است .

نام عادی دین شینتویی کامی نومیچی به معنی – راه خدایان – است . اما مشهورترین عنوان ترجمه اصطلاح آن به زبان چینی که به صورت واژه ( شینتو ) یا ( شینتائو ) در می آید .

دین شینتوئی جز برای کسب وفاداری سیاسی ، هرگز به تغییر دین مردم ( وادار کردن آنها به قبول اجباری این دین ) و یا زجر وآزار ایشان دست نزده است . در حقیقت این دین که شخص خاصی بنیانگذار آن نیست فاقد صفات کاملا مشخص و معینی است که نوعا در اعتقاد و یا تجربه دینی شخصی به چشم می خورد .

در اواخر قر نوزدهم ، زمانی که ژاپن به یک کشور جدید تبدیل شده بود ، در این دین تمایزی بین آنچه اصطلاحاً – شینتوی حکومتی یا وابسته به معبد –خوانده می شود با شینتوی فرقه ای به وجود آمد .

بدین ترتیب که اعلام شد شینتوی حکومتی و یا وابسته به معبد در اصل دین نیست ، بلکه نوعی تشریفات میهن پرستانه است که تمام مردم ژاپن ، بدون درنظر گرفتن دین واقعی خود می توانند در ای مراسم شرکت کنند ، بدو اینکه در اصل آزادی مذهب را خدشه دار کنند .

بدین ترتیب حکومت می توانست از مردم بخواهد بدون در نظر گرفتن دین شخصی خود ، در بعضی مواقع معین حتما در معابد شینتویی حضور یابند .

از زمانی که دین شینتویی از کنترل دوست خارج شده است در بین رهبران این دین نیز رایج است که می گویند شینتویی واقعا یک دین است ( و نه صرفا تشریفات میهن پرستانه ای که زمانی حکومت ژاپن مدعی آن بود ) .

 

ادراک خداوند در دین شینتویی

واژۀ مصطلح دین شینتویی در مورد اله و یا کلمۀ خدا کلمۀ کامی است که معنای اولیه آن – بالاتر – است . نظریات در مورد این واژه به سه طبقه تقسیم شده : 1 – خالص یا روشن 2- برتر و متعالی 3 – غریب ، اسرارآمیز ، ترسناک ، مخفی و مافوق طبیعی .

موتوری ، مهمترین عالم کلام در این مورد می گوید : ( نه تنها افراد بشر ، بلکه پرندگان ، گیاهان و درختان و دریا و کوه و ... و همه چیزهای دیگری که به خاطر نیروهای فوق العاده درونی خویش شایسته ترس و احترام هستند – کامی – خوانده می شوند . نیازی نیست که آنها به خاطر برتری داشتن در فضیلت ، خوبی یا قابلیت خدمت ، سرآمد و برجسته باشند . حتی موجودات موذی و توهمی نیز ، تنها اگر موضوع تری باشند ، - کامی – خوانده می شوند . میکادوهای متوالی ، نمونه های فراوان افراد انسانی الهی چه در زمان حاضر و چه در گذشته ها ، روباه ، پلنگ ، جواهرات ، همه – کامی – نامیده می شوند ) .

تعداد خدایان دین شینتویی معمولا در کتاب نیهون – جی ، هشتاد و در کتاب کو- جی – کی ، هشتصد ذکر شده است .

اعمال خدایان ، اعم از مذکر و مؤنث ، آنها متولد می شوند ، ازدواج می کد و صاحب فرزند می شوند ، بیمار می شوند ، استحمام می کنند ، حسادت میورزند ....و - عاقبت می میرند و در اماکن خاص دفن می شوند که البته امپراتور ژاپ می تواند به ترتیب درجه بعدها آنها را از نو زنده کند - .

شخصیت اخلاقی خدایان دین شینتویی به اندازۀ شخصیتهای متفاوت افراد بشر مختلف است به عنوان مثال گروه کاملی از آنها – خدایان دروغگو – هستند .

دو خدای اصلی نخستین عبارتند از خدایان مشهور ایزاناگی ( مذکری که می خواند ) و ایزانامی ( مؤنثی که می خواند ) . ای دوخدا در کنار یکدیگر ، اجداد همه خدایان دیگر می باشند .

 

خدایان طبیعت :

دی شینتویی در اصل عمدتا نوعی طبیعت پرستی بود ، تقریبا کلیه خدایانی که در منابع اولیه ذکر شده اند اشیاء و یروهای طبیعت هستند .

رب النوع خورشید ، آماتراسویگانه درخشنده آسمان – در میان خدایان طبیعت مهمترین موضوع پرستش است . در میان اخلاف متعدد ایزاناگی ، جد اولیه خدایان ، اولین مأموریت به رب النوع خورشید داده شد .

اسلاف امپراتور و یا میکادوی الهی ژاپن یز از الهۀ خورشید سرچشمه می گیرد و نه از خدایان مذکر و در نایب الحکومه بزرگ عالم را از نظر جنس مؤنث دانستن در میان ادیان دیگر منحصر به فرد است .

خدای ماه تسوکی – یومی دومین کسی بود که توسط آن وجود مذکر نخستین ، به عنوان فرمانروای کمک دهنده به خدای مؤنث خورشید منصوب شد

( جلال و عظمت تو بر پهنۀ شب حکومت می کند ) .

خدایان دیگر طبیعت نام برده شده اند در دو کتاب مقدس از جمله کاگاسه – وو (خدای ستاره ) ، سوسانو – وو ( خدای طوفان ) ، تا – کی ری – بیما ( الهۀ باران ) .

کو.ه معروف فوجی – یاما در میان چندین کوه مقدس ژاپن از همه بیشتر مورد احترام است .

 

پرستش میکادو:

منشأ الهی اولین میکادو بدین صورت که او مستقیما از نسل رب النوع خورشید می باید و در هر دو متن اولیۀ دین شینتویی ادعا شده است .

آما – تراسو ( رب الوع خورشید ) یکی از فرزندان خود را به زمین می فرستد بدین نیت که در آجا حکومت کند . در حقیقت ، محل دقیق نزول را حکم مقدس آسمای مشخص کرده است .

میکادو خود نیز ادعای داشتن سرمنشأ و اختیاراتی الهی را در چندین اعلامیه و فرمان رسمی تکرار کرده است .

( رب النوع خورشید امپراتوری ژاپن را با این کلمات به اعقاب خود بخشید – فرزندان من ، در مقام خدایان بر آن حکومت خواهند کرد – به همین خاطر این مملکت از آن هنگام که زمین و آسمان بوجود آمده اند دارای نظام سلطنتی بوده است ... بنابراین ، در مقام خدایا زمینی این وظیفه بر عهدۀ ما محول شده که ان را منظم و آباد کنیم )

( این فرمان  امپراتور ژاپن است که به عنوان حلول و تجسم خدا در زمین برجهان حکومت کند ) .

داعیۀ اقتدار و تجسم الهی میکادو ، با خرسندی مورد قبول و اطاعت مردم قرار گرفته است . این تعلیم دینی در متون مقدس در مورد سلطۀ مطلق و حکومت ابدی میراثی میکادوست تا سال 1946 میلادی به طور رسمی در قانون اساسی گنجانده شده بود ( امپراتور موجودی مقدس و متاع است ) .

( امپراتوری ژاپن بوسیلۀ سلسله ای از امپرالتوران که از ازل پابرجا بوده سلطنت و اداره می شود )

لیکن اسناد تاریخی مقدس شامل شواهد فراوانی است که سلطنت واقعی میکادو بر قلمروی متحد و یکپارچه ژاپن تنها به تدریج و از طریق جنگیدن و فاتح شدن بر عده ای افراد تسلیم ناپذیر به دست آمده است .

 

پرستش دینی :

اگر با محک پرستش خدای فوق بشری بسنجیم ، شواهد فراوانی مبتنی بر دین بود شینتوئیسم وجود دارد . تعداد خدایان به حدی زیاد است که امکان پرستش همه انها وجود دارد .

رب النوع خورشید که از همۀ خدایان بلندمرتبه تر است عمده ترین موضوع مورد پرستش در این دی مبتنی بر طبیعت پرستی است که بر پایۀ اعتقاد به خدایان متعدد قرار دارد .

خورشید را به آسانی و به شیوه ای فردی و محلی می پرستند .با اینحال نوعی پرستش رسمی و دولتی آن برای تمام مردم ژاپن مرسوم است که در شهر ( ایسه ) تمرکز دارد و تا حدودی به پرستش یهوه در دین یهود که در شهر اورشلیم متمرکز بود شباهت دارد .

در اینجا ( معبد داخلی ) نایکو وجود دارد و به نام آما – تراسو ( رب الوع خورشید ) و جد مادری میکادوها تقدیس یافته است در این مکان مقدس یک آییه مدور وجود دارد که نماد ارزشمند قرص عظیم  خورشید در عرش است .

ادعا می شود که این آییه به عنوان تحفه ای مقدس از طرف الهۀ خورشید به اولین میکادوی ژاپن تقدیم شده است و سنت این که یکی از شاهزادگان خانوادۀ سلطنتی ژاپن به عنوان کاهنۀ اصلی الهۀ خورشید در معبد ایسه انجام وظیفه کند از زمانهای دور که از عمر مسیحیت فراتر می رود ، حفظ شده است .

احتمالا همه پیروان با اخلاص این دین از وظایف خود می دانند که حداقل یکبار هم که شده به قصد زیارت به شهر ایسه مسافرت کنند .

پرستش امپراتور از خصایص اصلی دین شینتویی است . تا در سال 1946 میلادی همه ساله در سالروز تولد امپراتور میکادو در کلیۀ مؤسسات آموزشی ژاپن ، به دستور دولت مراسم باشکوهی اجام می شد که در آن جنبه های میهن پرستانه به شدت به چشم می خورد از جمله تعظیم در برابر عکس امپراتور بود .

پرچم ملی ژاپن که در مرکز آن یک خورشید به رنگ قرمز به چشم میخورد ، نمونه ای دیگر برای بالا بردن غرور و حمیت میهنی مردم ژاپن است .

این شعار ملی این را القاء میکرد که آنها برای کسب فرامین دینی و میهنی خود به منبع متعالی همه درخشندگی ها ( = شخص امپراتور ) چشم داشته باشند و اینکه آنان به عنوان رعایای میکادو که وجودی آسمانی دارد و به فرمان الهی به زمین امده است می توانند خود را از طریق امپراتور ، به عنوان سلالۀ الهی که در یک سرزمین مقدس زندگی می کنند به حساب اورند .

 

معابد و هدایا :

پرستش واقعی که در معابد شینتویی انجام می گیرد تقریبا به طور کلی جنبۀ فردی دارد و نه گروهی .

این پرستش به طور معمول شامل تواضع و خضوع در مقابل معبد است که لازمۀ آن سرخم کردن و تعظیم کرد به گونه ای است که گویی شخصی در حضور فردمافوق قرار گرفته است . زانو زدن چندان رایج نیست .

همچنین دست ها را به هم زدن که گاهی با صدای کم انجام می شود ، نشانۀ تعظیم و تکریم بوده و در معابد شینتویی انجام می گیرد . اهدای هدایا و نذورات مادی برای خدایان نیز بخش دیگری از عبدات در دین شینتویی است .

 

نیایش در دین شینتویی :

امروزه معمولا نیایش پیروان دین شینتویی صرفا با آمدن به معبد و ادای احترام و دعا تمام می شود .در قدیمی ترین سند دین شینتویی هرگز یک کلمه نیایش خطاب به خدایان نیست ، و همچنین در سایر کتب .

با این حال یکی دیگر از کتب مقدس شینتویی که نسبتا متأخرتر است به نام ینگی – شیکی ؛ حاوی 25 مناجات رسمی و طولانی ( نوری – تو ) است .

در سرتاسر این ادعیه هیچگونه درخواست خیر و برکت اخلاقی و روحانی به چشم نمی خورد . ادعیه مزبور شامل درخواست باران در زمان خشکسالی ، محصول و برداشت خوب ، محافظت در مقابل زلزله ، بچه دارشدن ، سلامتی و طول عمر امپراتور ، دفع حملات دشمن ، موفقیت ارتش سلطنتی و...

- نیایش به درگاه خدایان این دین ، تا به امروز بیشتر به خاطر دریافت خیرات مادی بوده است - .

 

جشنها و مراسم مذهبی :

تمام نیایشهای تشریفاتی که در نوری – تو وجود دارند در ارتباط با مراسم خاص دینی هستند که آنها نیز با جشنهای مردمی مرتبط هستند به عنوان مثال :

هنگامی که دومین ماه سال برنج را در زمین نشا می کنند ، مراسم نیایش محصول به نام  توشیگوهی نوماتسوری انجام می شود .

هنگامی که مزارع برنج در حال جوانه زدن هستند ، مراسم نیایش الهۀ غذا هیروسه – ایمی – نو – ماتسوری مقرر شده که در چهارمین روز از چهارمین ماه سال برگزار می شود و هدایای متعددی به پیشگاه خدایان تقدیم می شود .

جشنوارۀ چشیدن طعم اولین محصول برنج تازه به نام نیهی – نامه ( جشن اولین محصول ) که در یازدهمین ماه سال برگزار می شود .

چشیدن بزرگ اوهو – نیهه وقتی است که امپراتور شخصا جشن برداشت محصول جدید برنج را در سال تاجگذاری خویش رهبری می کند .

مراسم دینی ماه جدید با انجام نیایش و تقدیم هدایا به پیشگاه خدایان همراه است .

جشنهای ماهیانه تسوکی – نامی نوماتسوری با سه نیایش ( نوری – تو ) ی مقرر شده برای آنها انجام می شود .

 

یکی از خصایص علمی برجسته ژاپنی ها پاکیزگی آنهاست . دین شینتویی به انها تکلیف کرده تا خود را کاملا با آب بشویند . در هر دو کتاب مقدش ضبط شده که جتی ایزاناگی خدا نیز که جد نخستین همۀ خدایان است ، دقت داشت تا خود را به خاطر پاکیزگی کاملا بشوید .

مهمترین تشریفات در بین مراسم مکرر دین شینتویی آیین تطهیر بزرگ ( اوهو هارامی ) بود . این مراسم شامل ( یک تطهیر مقدماتی ، تقدیم هدایا به منظور شناخت خدایان و در آخر خواندن یکی از نیایشهای نوری – تو است که در ان میکادو به حسب اختیاراتی که از الهۀ خورشید به او واگذار شده به مردم و وزیران خود اعلام می کد که همۀ گناهان و ناپاکیهای آنها مورد عفو قرار گرفته است  ) .

بدین ترتیب ملاحظه می شود که دین شینتویی با تاکید فراوان مسئله تکلیف دینی به پاکیزه بودن و  نیز احساس گناه جمعی را که مستلزم تطهیر مداوم است ، تعلیم می دهد .

اما طهارت مخصوصی که این دین سفارش می کند بیشتر جنبۀ جسمانی و تشریفاتی دارد تا تطهیر قلب و فکر و روابط اجتماعی .

 

اخلاقیات دین شینتویی :

دین شینتویی از این جهت که نه یک سلسله اعتقادات الهی مشخص ونه یک قالب اخلاقی معین دارد البته که استثنای اطاعت از امپراتور که تا ای اواخر به عنوان یک سلطان آسمانی که از ناحیه خدا نازل شده بود تلقی میشد .

در هر دو کتاب مقدس اصلی دین شینتویی فقدان کامل تعلیمات مستقیم اخلاقی برای افراد عادی به چشم میخورد .

موتوری ، از شارحین بزرگ قرن هجده ، این کمبود مقررات اخلاقی را بر مبنای اعتقاد صحیح دین شینتویی چنین توضیح می دهد :

( تا آخرزمان هر میکادو پسر یک الهه است . ذهن وی از نظر فکر و احساس در هماهنگی کامل با آن الهه است او به دنبال ابداعات جدید نبوده و طبق سوابقی که از زما خدایان باقی مانده است سلطنت می کند . نه تنها شخص میکادو و بلکه وزراء و مردم تحت فرمان او نیز بر حسب سن دوران خدایان عمل می کنند . از این جهت که مردم ژاپن در عمل کاملا مقید به اخلاق بودند ، نیازی به هیچگونه نظریۀ اخلاقی نبود ) .

اصول اخلاقی و نیز تفکرات کلامی دین شینتویی جنبۀ طبیعت گرایی دارد . هرچند پس از تألیف کتب مقدس این دین ، گسترش اخلاقی قابل ملاحظه ای پدیدار شده است .

بوشیدو به معنی ( راه مبارزۀ سلحشورانه ، یا تعلیم رفتار سلحشورانه ) عبارت از یک سلسله اصول اخلاقی است که در قرون یازدهم و دوازدهم میلادی به عنوان بخشی از نظام فئودالیسم در ژاپن بوجود آمد .

این مجموعه ترکیب فئودال گونه ای از بعضی از اجزای عملی خاص سه دین رایج ژاپن در آن عصر است :

1 ) وفاداری شینتویی به امپراتور به عنوان موجودی الهی

2 ) اطاعت فرزندی دین کنفوسیوسی

3 ) خوار شمردن آرام مرگ و زندگی دین بودایی .

ارزشهای اخلاقی نظام مزبور : ارزشهای نظیر وفاداری – شهامت – ازخودگذشتگی – آرایش صحیح – خیرخواهی – افتخار – عدالت – کنترل نفس )

قوت و ضعف بوشیدو در این است که حاوی هیچ اعتقادنامۀ مکتوبی نیست .

 

تاریخچۀ دین شینتویی :

دین شینتویی در پنج دورۀ متوالی ، گرایشهای بسیار متفاوتی را به خود دیده است .

1 ) دوران دستاوردهای اولیه دین بودایی ( 800 – 552 میلادی )

در این مدت 250 سال ، دین شینتویی هنوز هم قدرتمندترین دین ژاپن به حساب می آمد ، اما سه دین خارجی کنفوسیوسی ، تائویی و بودایی از طریق چین به ژاپ وارد شدند .

2 ) دوران تلفیق عقاید ( 1700 – 800 میلادی )

برای مدت این 900 سال دین بومی ژاپن آگاهانه با ادیا خارجی ترکیب می شد .

(کاهن بودایی کوبو – دایشی ( 835 – 774 ) با توفیق به تبلیغ نظریه ای که به نام ریوبو یا شینتوی مخلوط خوانده می شد پرداخت که مطابق آن خدایان شینتویی صرفا حلول و یا تجسدی از خدایان بودایی بودند ) .

3 ) احیای بومی شینتویی ( 1868 – 1700 میلادی )

در خلال این مدت ، در دورانی که ریاست رسمی دین شینتویی آنقدر ضعیف بود که نایب السلطنه نظامی ، قدرت میکادو را غصب کرده بود چهار فرد باسواد در احیای مجدد این دین کوشیدند ( کادامابوچیموتوریهیراتا )

 

هیراتا دین شینتویی را چنین توصیف می کند : ( دو نظریۀ اساسی شینتویی عبارتند از اینکه ژاپن کشور خدایان بوده و مردم آ نیز از سلالۀ خدایان هستند ) .

4 ) تعدیلات گوناگون اخیر ( 1868 میلادی به این طرف )

در سال 1882 میلادی مقامات رسمی دولت ژاپن دین شینتویی را به دو بخش تقسیم کردند : شینتوی فرقه ای و شینتوی رسمی یا حکومتی .

سپس قرار بر این شد به شینتوی فرقه ای به چشم دینی همسطح با دین بودایی و یا سایر نظامات دینی نگاه شود ، اما شینتوی حکومتی دیگر تنها یک دین نبود و بلکه به عنوان یک اعتقاد و یا شعار میهن پرستانه تلقی می شد که همه ژاپنی ها ، صرفنظر از اعتقاد خاص دینی خویش ، می توانستند در مراسم مربوط به آن شرکت کنند .

لیکن در طول زمان ، این شینتوی حکومتی به تدریج به یک دین رسمی تبدیل شد که در آن الوهیت امپراتور از مسائل اعتقادی اصلی بود .

به عنوان مثال ، عقیده مزبور را استاد دانشگاه سلطنتی توکیو بصورت زیر تعلیم داد :

" اوج تفکر اعتقادی شینتو اعتقاد به میکادو گرایی و یا پرستش میکادو – امپراتور –ژاپن به عنوان کسی است که در زمان حیات و پس از مرگ خود الوهیت دارد " .

بلافاصله پس از پیروزی ژاپن در جنگ جهانی اول این دین ملی گرایانه به صورت یک جهان بینی تاریخی توسعه یافت و منتشر شد : ( ژاپنی ها مردم منتخب خدا هستند و خداوند اختصاصاً در وجود امپراتور ژاپن تجلی یافته است . سروشت منطقی شینتویی است که یک دین جهانی و فرهنگ نجات بخش برای همه افراد بشر باشد . این فتح باید به طریق صلح طلبانه صورت گیرد . در غیر این صورت منطقی است از قدرت عظیم امپراتوری استفاده شود ) .

پس از شکست ژاپن در جنگ جهانی دوم در سال 1945 ، هیروهیتو امپراتور ژاپن در طی فرمانی خطاب به مردم پاره ای از مفاهیم رایجدین شینتویی مورد تجدید نظر قرار گرفته بود .

( او اختصاصاً این اعتقاد رایج و دلخوش کننده را که امپراتور ژاپن دارای ماهیت الهی است و یا اینکه مردم ژاپن نسبت به دیگر مردم عالم برتری دارند ، انکار کرد ) .

{ پیوندهای بین ما و مردم ما مبتنی بر افسانه ها و اسطوره ها نیست . این پیوندها بر پایۀ این حرف غلط که امپراتور ژاپن جنبۀ الهی داشته و یا این که مردم ژاپن از همۀ نژادهای دیگر برتند و لذا باید بر دنیا حکومت کنند ، استوار نیستند .  تنو( = امپراتور ) یک خدای زنده نیست } .

دین حکومتی شینتویی ، توسط اشغال متفقین از اینکه دیگر یک دین حکومتی باشد منع شد . متفقین به آ اجازه تداوم دادند ، به این شرط که دقیقاً در سطحی برابر با سایر ادیان ژاپن عمل کند .نه امپراتور و نه هیچ یک از مقامات دولتی اجازه ندارند به عنوان یک مقام مسئول در مراسم این دین شرکت کنند .

 

شینتوی فرقه ای :

در کنار دین سنتی شینتو با معابد و زیارتگاه های خاص آ ، در هایت یک عده فرقه ها و مکاتب گوناگون رشد کردند که بعضی از آها جنبه های اعتقادی یا آداب مذهبی دین شینتویی را بیش از آنچه متداول بود مورد تأکید قرار می دادند . از آنجایی که تنها سه دین شینتویی ، بودایی و مسیحیت توسط دولت به رسمیت شناخته شده بود ، فرقه هایی که نه مسیحی و نه بودایی بودند طبیعتا زیر گروه فرقه های دین شینتویی قرار داده می شدند .

بالاخره 13 فرقه از آنها به عنوا شاخه های جدید دین شینتویی به رسمیت شناخته شدند . این فرقه ها به صور گوناگون تقسیم بدی شده اند : هولتوم آنها را چنین تقسیم بندی می کند : فرقه های شینتویی خالص که سه فرقه هستند – فرقه های مبتنی بر دین کنفوسیوس دو فرقه – فرقه های مبتنی بر پرستش کوه سه فرقه – فرقه های معتقد بر تطهیر و خلوص دو فرقه – فرقه های ایمان – درمای سه فرقه هستند .

بی تردید امروزه در ژاپن ایما اساسی مردم به همانگونه ای است که هیتومارو شاعر قدیمی ژاپن در سال 737 میلادی گفته است : " ژاپن سرزمینی نیست که مردم آن نیاز به نیایش داشته باشند ، زیرا خود یک موجود الهی است ، با این وجود من صدای خود را به نیایش بلند می کنم " .

 

نقاط قوت دین شینتویی :

" احترام به نیروی ماوراء الطبیعه موجود در طبیعت "

" وفاداری نسبت به مافوق ، که تقریبا روح این دین است "

" فقدان یک بت پرستی کلی ، به رغم وجود آینۀ مدور به عنوان نماد رب النوع خورشید "

" احترام به زیبایی به عنوان مکمل دین "

" ارزش دینی قائل شدن برای نظافت و پاکیزگی "

" وجود حس میهن پرستی وحدت گرایانه و مبتنی بر شور و شوق ملی "

" پیوستگی بین انسان و خدا "

" احترام مبتنی بر ایثار نسبت به دولت به عنوان یک نماد الهی " .

 

نقاط ضعف :

" تعدد نامتجانس خدایان این دین "

" جان گرایی اولیۀ آن که مناسب علم نیست "

" افسانه های عجیب و غریبی که در کتب مقدس آن درباره الوهیت وجود دارد "

 " این که هیچ یک از خدایان آن به عنوان یک آرمان اخلاقی شایسته تکریم نیستند "

" فقدان یک قاعدۀ اخلاقی جهانی و برجسته "

" قائل نبودن به ارزش ذاتی افراد  انسانی "

" فقدان یک بنیانگذار تاریخی به منظور یکدست کردن مطالب و الهام بخشیدن "

" نداشتن یک نمونه انسانی باشکوه تاریخی و برجسته "

" فقدان یک هدف عالی برای جامعه انسانی "

"اینکه متون مقدس این دین در مورد داشتن یک زندگی شرافتمندانه هیچگونه فکری القا نمی کنند و راهنمایی خاصی ارائه نمی دهند"

" نرسیدن کمک چندانی از جانب خدای شینتو به بندگان "

" این که عملا در طول تاریخ خدمت چندانی به غیرژاپنی ها نکرده است " .

: فقدان یک امید بزرگ در مورد زندگی آتی

: اینکه غیرژاپنی ها ، جز در این اواخر ، جایی در این دین نداشته اند .

نویسنده : MEHDI ; ساعت ۱٢:۳۳ ‎ق.ظ ; یکشنبه ۱۳۸٩/٧/۱۸
comment نظرات () لینک