دلتنگی ها و اندیشه ها sanhavak


+ شبانه

 

من مرده بودم         روزی که به دنیا آمدم

 

 

 

 

 

عبور کن

از خویشتنی که به تمامی اکنون ست        و

راز سر به مُهری خاطره را فاش نمی گوید

که خاطره    جستجوگر یقین واپسین است

 

سرگشته

در گسترۀ پاسخ

بی واژه

بر کدامین دریغ فرومانده ای                  که زمان      شکست دریغهاست .

 

ناشده

سخن از هزار چراست     در رؤیای مجالی دگر

پذیرای رنج خویش باش   که تو هر انچه باید بوده ای!

 

 

استواران جاودان

بر عبورگاه خدایان  نغمه ساز می کنند  اینک

خورشیدگان در شماره نامده    خداوندان اشاره اند برگسترۀ نظاره

بود خویش را به تمامی   در دور دست تصرف   هدیتی شوند

تا در یابی

که ستاره از قلمرو شب نیست .

 

 

کلام طنزآلود مکرر سپیده

در انتهای دیروز خسته  و  بر پهنۀ نومیدی امروزی دگر

چنین است دفتر زیستنی که در میانه همچنان تهی ست .

 

 

نگاه سرشاری فریادست    

                                              در بن بست ناگزیری

صداقت نظاره  بی نیازی کلام است

                                                 در تنگ مجالی اشاره

و حقیقت عریان است     بی دامان و رنگ

که عشق بی واژه ترین ترانه هاست .

***

لحظه لحظه نفس می کشد حضور را     نگاه حریص ولنگار

سرریز می شود بهت آیینه    از پری نگاه

و زمان  در سکون نظاره   در تردید عبورست !

تعزیت کلاغان

استوار بر نجابت درختی  در سراشیب پایان

زمان ، هست مضطرب    دم فروبسته در آن مکرر

و حضور رنج بر دوش عبور ست .

 

***

شبی دگر شد و باز منظر از دریچه جز شب نیست

واژه فراتر ازهریاد ، دریغا ترانه از شب نیست .

***

چشم انداز حماسۀ عشقی بر سنگفرش کوچۀ اراده     فناناپذیری امید ست

در پس ذهن دیروزمان    خاطره ای شکست      چهره در نقاب تصمیم فرو نشست .

***

خورشید تازه زا   در شهر آفتاب     پیدایی اراده را تصویر شد .

باکره ای خون زایید     در آغوش ممتد کبود

در بهت چرایی

بغض     ایستایی دیوار شد   عبور سربی را

 

 

 

 

 

 

 

    

 

 

نویسنده : MEHDI ; ساعت ٩:٤۱ ‎ب.ظ ; پنجشنبه ۱۳۸۸/۱٠/٢٤
تگ ها: شعر
comment نظرات () لینک