دلتنگی ها و اندیشه ها sanhavak


+ ابراهیم ( ABRAHAM / Abraham )

 

ابراهیم از آباأ الاولین توراتی است . او در زمان سلطنت حمورابی ، در آغاز دومین هزارۀ قبل از میلاد مسیح ( در حدود 1850 ق . م ) از بین النهرین به سرزمین کنعان هجرت کرد .ابراهیم ساکن اور در کلده بود ، و از خداوند فرمان یافت که موطن خود را ترک کند و به سوی سرزمینی ناشناس قصد کند ، که خداوند جهت راه را تدریجاً به او نشان خواهد داد . هنگامی که ابراهیم به کنعان رسید ، خداوند به او گفت این است خطه ای که برایت مقدر شده ، برای تو واعقابت . بنا بر سنت توراتی خداوند او را از منطقه ای که اعتقاد به چند خدایی داشتند بیرون کشید ، تا او را پاسدار وحی و شریعت تک خدایی کند . تمام جهان شناخته شده به بت پرستی درافتاده بود . حران و کنعان نیز از این انحراف عمومی نرسته بودند .

اما ابراهیم در کشوری بیگانه مستقر شد ، و خلوص ایمانش را در برخورد با اداب و عقاید بومیان مصون نگاه داشت ، به حتم می بایست با ایمان او مخالفت شود ، تا وحدت دودمان او حفظ و خدمتگزاری این ابادالاولین نموده شود . عکس العمل دایمی در مقابل انحراف و فساد عمومی یکی از اصول قطعی و بدون تغییر تاریخ بنی اسرائیل بوده است .این بیگانه بودن در سرزمین خود باعث حفظ و بقای عقایدش شد .

ابراهیم نماد انسان برگزیدل خداوند است ؛ انسانی که گنجینۀ مقدس ایمان را ، که نزدش به امانت گذاشته شده ، صیانت می کند ، مردی که خداوند او را متبرک ساخته ، به وی دودمانی پرنفوس و ذریه ای بی شمار و ثروتی عظیم عهد کرده است ، مردی که نقشی جهانی از برایش مقدر گردیده ، همچون حضرت آدم جدید و چون نیای مسیح ، نام او از نظر لغت شناسی افواهی به معنی ( پدر جماعت ) است . در واقع ابراهیم بیش از همه نماد " مرد ایمان " است . او تنها به یک اشارل خداوند موطن را ترک کرد .وبه کشوری هجرت کرد که نمی شناخت ، بر مبنای عهدش با خداوند ، با این که فرزند نداشت و زنش عقیم بود . پدر فرزندان بیشمار شد ، خداوند از او خواست تنها پسرش را قربان کند ؛ گویی عهد خود را نقض میکرد .ابراهیم اطاعت کرد و در حال قربان کردن پسر بود که فرشته ای دستش را گرفت . پولس قدیس در جمله ای گیرا و موجز قدرت ایمان را نمایانده است :  contra spem in spem credidit  که می توان آن را چنین معنی کرد : او در حادثه ای بدون امید ، به رجاء در ایمان دست یافت ؛ یا اینکه : وقتی دیگر هیچ امیدی وجود نداشت ، ایمانش به او امید بخشید ؛ یا به طور خلاصه : در کمال بی توقعی به خداوند امید ببند .

سه دین بزرگ یکتاپرست یهودیت ، مسیحیت و اسلام ، ابراهیم را نیای خود می شناسند . در واقع ابراهیم مظهر پیوند معنوی میان یهودیان ، مسیحیان و مسلمانان است : برادری ابراهیمی.

در زمینۀ روانشناسی ، ابراهیم نیاز به دور شدن از آداب و رسوم محیط ، خانواده ، اجتماع و حرفه است ، و اجرا کردن یک مدموریت الهی بی نظیر و رسوخ یافتن در ماورای محدوده های معمولی . ماجراجویی و خطر کردن ، ویژگیهای شخصیتی تمام سرنوشتهای بزرگ است . با ایمان به خدا می توان کوه را از جای برکند . خرد ابراهیم ، زاییدۀ شیدایی او است تا که سرباز حق باشد .

 

نویسنده : MEHDI ; ساعت ۱۱:٠۸ ‎ب.ظ ; شنبه ۱۳۸٩/٢/۱۱
comment نظرات () لینک